Historiek

Founding father Dr. Van de Putte

In 1937 was Dr. Van de Putte uit Gent al geruime tijd op zoek naar een organisatiemodel voor wat hij “sociaal geneeskundig werk” noemde.  Hij ondervond dat patiënten vaak nood hadden aan zorg en bijstand in de thuisomgeving.  Even nadien ontmoette hij de toenmalige algemeen secretaris van het Nederlandse Wit-Gele Kruis.  Korte tijd later was de eerste Wit-Gele Kruisafdeling in Gent en feit.
Reeds in de beginfase werd angstvallig gewaakt over de kwaliteit van de verleende zorgen.  Enkel gediplomeerde verpleegkundigen werden ingeschakeld.  Vaak waren dat zuster-verpleegsters van de Zusters van Liefde maar er waren ook lekenverpleegsters.

De nationale Federatie

In 1939 werd de Nationale Federatie van het Wit-Gele Kruis, Katholieke vereniging voor volksgezondheid en ziekenverpleging, gesticht.  Deze overkoepelde ondertussen al 20 Belgische afdelingen.  Het Wit-Gele Kruis is voor zijn werking nog steeds afhankelijk van fondsenwerving.  Patiënten betaalden een lidgeld dat varieert naargelang de financiële draagkracht van het gezin.
Tijdens de tweede wereldoorlog werden de verleende zorgen veel diverser.  Het nationaal hield zich onder andere bezig met sociale dienstverlening zoals het plaatsen van kinderen, winterhulp en tussenkomsten voor het verkrijgen van een pensioen.  Er werd ook een opvangcentrum voor vluchtelingen opgericht.

Structurele financiering

In 1944 kreeg onze huidige sociale zekerheid, gebaseerd op werknemers- en werkgeversbijdragen, vorm.  Nog later werd het Wit-Gele Kruis erkend als verzorgingsinstelling.  Eindelijk kan er werk gemaakt worden van een structurele financiering.  Voorgeschreven verzorgingen konden sindsdien door het ziekenfonds worden terugbetaald.  Een voorwaarde was wel dat de verpleegkundigen “erkend” waren.  Voortaan moesten zij een inschrijvingsnummer bij het RIZIV aanvragen.  Na de oorlog deed ook de dienstwagen zijn intrede.

Communautaire splitsing

De structuur van het Wit-Gele Kruis werd nogmaals herschikt in 1963.  De negen autonome provinciale verenigingen werden overkoepeld door de Nationale Federatie van de Wit-Gele Kruisverenigingen.  Door de toenemende vergrijzing, de kortere verblijfsduur in ziekenhuizen en de stijging van chronische ziekten blijft de vraag naar thuisverpleging stijgen.
Een laatste keerpunt komt er in 1998.  De Vlaams en Waalse provinciale verenigingen beslissen in vriendschap uit elkaar te gaan.  De Vlaamse provinciale verenigingen behouden hun autonomie.  Gezamenlijke opdrachten worden toevertrouwd aan de Vlaamse Federatie van het Wit-Gele Kruis.  Dat gaat voornamelijk over vertegenwoordigingsopdrachten, gemeenschappelijke vormingsopdrachten of PR-initiatieven.

Referentieverpleegkunde, verpleegdiagnostiek, aanvullende dienstverlening en samenwerkingsverbanden

De laatste jaren kennen we als voornaamste evolutie de vorming van referentieverpleegkundigen en de introductie van de verpleegdiagnostiek. Het Wit-Gele Kruis Limburg heeft referentieverpleegkundigen in volgende verpleegdomeinen:

• Incontinentie
• Stoma
• Mobiliteit
• Diabetes
• Wondzorg
• Psychiatrie
• Psychogeriatrie
• Palliatie

Daarnaast is het aanbod verbreed naar aanvullende diensten die de totaalzorg voor de patiënt in de thuissituatie completer maken. Deze aanvullende diensten zijn:

• Dieetdienst
• Kraamzorg
• Gespecialiseerde voetverzorging
• Personenalarm
• Uitleendienst
• Oppasdienst gezinszorg
  

In de medische zorg bestaan veel specialismen. Om deze zorg optimaal in de thuissituatie uit te voeren, is er nood aan een samenwerking op maat met diverse zorgverleners. Denken we bijvoorbeeld aan de opvolging van patiënten die lijden aan hartfalen. Of de verder zetting van de revalidatie na ontslag uit een ziekenhuis of revalidatiecentrum.